Από τη Ρωσία με αγάπη…

Από Αμερική έφυγα άρον άρον. 6 μήνες ταξίδι σε όλη τη χώρα και 2.5 χρόνια στο Τέξας ήταν αρκετά για να απορροφήσω πολλά πράγματα που με έκαναν καλύτερο άνθρωπο, να ξενερώσω με αλλά, να καταλήξω με μια γερή κατάθλιψη και να φύγω με τη χειρότερη γεύση.

Όσο κι αν είμαι ευγνώμων για τα όσα μου προσέφερε η ζωή στις ΗΠΑ, κατέληξα με πολύ κακή τελευταία αίσθηση. Πλέον είχε εδραιωθεί μέσα μου ότι ο κόσμος δεν μου ταίριαζε καθόλου. Τα χρόνια που πέρασα εκεί είχα ένα εκατομμύριο γνωστούς αλλά ούτε έναν φίλο, ο τρόπος ζωής μου μαύριζε την ψυχή και έφυγα με μπόλικη πικρία. Από τότε, όποτε με ρωτούσε κάποιος για την εμπειρία μου στις ΗΠΑ, απαντούσα «είχε πάρα πολλά να μου προσφέρει, αλλά μου έκανε και πολύ κακό». Σίγουρα έφταιγε και η δική μου αντιμετώπιση σε πολλά πράγματα, δεν αντιλέγω. Το είχα συζητήσει όμως και με άλλους «ξένους» που είχαν ζήσει στη χώρα και είχαν παρόμοια εμπειρία με εμένα, οποτε είχα πάρει την επιβεβαίωσή μου. Λόγω ολων αυτών, η τελικη ανάμνηση της ζωής στο Austin του Τέξας δεν είναι θετική. Δεν μου έρχονται πολλές ευχάριστες αναμνήσεις από πράγματα που είχα κάνει. Μόνο προβλήματα, παράπονα και αρνητικές εικόνες. Άντε, τουλάχιστον και κάποιες αδιάφορες ή ευχάριστες από πράγματα που έκανα μόνος μου.

Πριν από λίγο καιρό επικοινωνησε μαζί μου ένας παλιός γνωστός από το Austin, ο Igor. Ρώσος ο Igor, Ρωσοτεξανός όπως αυτοπροσδιορίζεται, ήταν ένα παιδί του χαβαλέ. Πάντα με το χαμόγελο, πάντα μεθυσμένος, πάντα να την πέφτει σε ό,τι κινείται είτε επειδή το γούσταρε είτε επειδή δεν το έβλεπε καν μπροστά του από το μεθύσι, και επειδή εγώ τότε δεν ήμουν σε τέτοια φάση της ζωής μου ποτέ δεν κουμπώσαμε ουσιαστικά. Κάναμε παρέα, αλλά ποτέ κάτι το ουσιαστικό. «Ταξιδεύω στην Ευρώπη και θέλω να περάσω και από Αθήνα», μου λέει ο Igor. «Να περάσω να τα πούμε; Και έχεις να μου προτείνεις μέρος για να μείνω;». Δεν του είπα όχι, θα ήταν καφρίλα. Του προσέφερα και να μείνει σπίτι μου, μιας και το couchsurfing spirit δεν έσβησε ποτέ.

Θα καθόταν ένα βράδυ. Δεν τον ενδιέφερε να δει την Αθήνα, είχε, εξάλλου, ξανάρθει στο παρελθόν. Ήταν ευκαιρία, λοιπόν, να βγούμε και να τα πούμε, δείχνοντας του μια μικρή εικόνα της δικής μου Αθήνας. Πήγαμε σε ένα μεζεδοκαφενείο στα Πετράλώνα νωρίς το απογευματάκι της Κυριακής, έτσι για να πιούμε μια μπυριτσα και να πούμε για τις ζωές μας. Νομίζω δεν θα είναι σε κανέναν έκπληξη το πώς κατέληξε αυτή η επιλογή. Λίγο το πίρι-πίρι, λίγο το trip down memory lane, λίγο ο κόσμος που γνωρίσαμε (αξιοσημείωτος ένας παππούς 90φευγάχρονος, αιώνιος οπαδός του κομμουνισμού, που ενθουσιάστηκε από την παρουσία ενός Ρώσου στη γειτονιά του και κατέληξε να φέρνει μια τσάντα με κάδρα από το σπίτι του να μας δείξει με τον Uri Gagarin και άλλες ιστορικές προσωπικότητες από τη motherland!)… είχε πάει πλέον μία το πρωί όταν σηκωθήκαμε από το κακόμοιρο το τραπεζάκι μας με τον Igor να μην ξέρει ούτε καν σε ποια ήπειρο βρίσκεται.

Το επόμενο πρωί, σηκώθηκε, ξέρασε, μου άφησε ένα δώρο (όχι, δεν αναφέρομαι στη βεβηλωμένη τουαλέτα), και έφυγε για το αεροδρόμιο. Περάσαμε πολύ ωραία και γελάσαμε πολύ. Αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό της ιστορίας. Μέσα στις κουβέντες μας και στις αναμνήσεις που επαναφέραμε, καταλήξαμε να κοιτάμε και παλιές φωτογραφίες μας από το Austin. Πράγματα που είχαμε κάνει, καταστάσεις που είχαμε ζήσει μαζί, παρέες που είχαμε χτίσει. Και ήταν πολλά αυτά, τα περισσότερα από τα οποία τα είχα ξεχάσει. Την περίεργη «μουσική» διοργάνωση ενός παππού μέσα στο δάσος, το λεγόμενο Wendelfest. Το να παίζουμε ultimate frisbee στα πάρκα του Austin. Να του ξυρίζω το κεφάλι στο πάρκο επειδή θα έφευγε για δουλειά σε καράβι. Να χωράμε μαζί μέσα στο ίδιο παντελόνι και να βολτάρουμε τη γειτονιά. Να του έχω χαρίσει καθίσματα από το βανάκι μου, τα οποία είχαν γίνει βασικός καναπές στο σπίτι του. (Μεταξύ μας τώρα, casting couch είχαν γίνει. Δεν τα ζήτησα πίσω ποτέ.). 

Είχαμε περάσει πολύ ωραίες στιγμές τελικά. Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι, ρε φίλε, δεν είχα περάσει και τόσο χάλια στο Austin. Η κατάθλιψη είχε σκεπάσει τα πάντα με ένα παχύ, μαύρο πέπλο και είχαν μείνει όλα κρυμμένα κάτω από αυτό, τόσο κατά την περίοδο που ζούσα εκεί, όσο και αργότερα που επεξεργαζόμουν την τότε ζωή μου. Έζησα πολύ ωραίες καταστάσεις και δημιούργησα απολαυστικότατες αναμνήσεις για τις οποίες είμαι περήφανος και χαίρομαι να μοιράζομαι με άλλους. Ναι μεν, μπορεί να μην είχα πετύχει τη σύνδεση που θα ήθελα με τους ανθρώπους του κύκλου μου, αλλά είχα ξεχάσει να προσαρμοστώ στο πώς λειτουργεί ο κόσμος εκεί. Είχα καταλήξει να αναλώνομαι στο να παραπονιέμαι για το ότι δεν ήταν όπως θα μου ταίριαζε, αντί να απολαμβάνω αυτό που έχω. Και λόγω αυτού, κατέληξα να χάνω εμπειρίες που θα μπορούσα να έχω ζήσει. Είναι μεγάλη η λίστα των πραγμάτων που θα μπορούσα να έχω βιώσει όσο ζούσα στο Austin, αλλά δεν το έκανα γιατί είχα παραιτηθεί. 

Θα μου πεις, θα μπορούσα να το κάνω αυτό στην ψυχολογική κατάσταση που βρισκόμουν; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι βοηθάει πολύ να εστιάζεις σε αυτά που σου προσφέρονται και να προσαρμόζεσαι ανάλογα, αντί να κλαις τη μοίρα σου για αυτά που σου λείπουν. Πάντα θα μας λείπουν πράγματα. Είναι κρίμα όμως αργότερα να θυμόμαστε πιο έντονα τα παράπονα που είχαμε και να χάνονται οι όμορφες αναμνήσεις στην άβυσσο του μυαλού μας. Σε τελικη ανάλυση, για λίγες όμορφες αναμνήσεις ζούμε.

Σε ευχαριστώ Igor, που έντυσες με ωραία χρώματα τη ζωή μου στο Austin. Θα πιω λίγο ρούμι για πάρτη σου από την κούπα που μου χάρισες.

Igor and Menelaos - sowhatnext.com

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *