Συναισθηματικά μαζόχας!

Γνωρίζουμε έναν άνθρωπο. Μας ταιριάζει. Μας ελκύει. Μας αρέσει. Ερωτευόμαστε. Περνάμε εύκολα και περνάμε δύσκολα. Περνάμε καταπληκτικές στιγμές και περνάμε απαίσιες στιγμές. Κάνουμε λάθη. Κάνουμε επιλογές για τις οποίες είμαστε περήφανοι. Ο χρόνος περνάει. Ο έρωτας φεύγει. Ο ενθουσιασμός μειώνεται. Η αγάπη παραμένει. Μπαίνει στο παιχνίδι και η συνήθεια. Οι τσακωμοί αυξάνονται. Ο εκνευρισμός εντείνεται. Η ανοχή μεγαλώνει. Και κάποια στιγμή χωρίζεις. Μπορεί μια φορά, μπορεί δυο, μπορεί εκατον δυο. Ναι, με το ίδιο άτομο. Και νιώθεις σκατα. Πονάς. Πονάς από μέσα. Το είδος πόνου που δεν περνάει με τίποτα. Πίνεις, τρως, πηδιεσαι, γνωρίζεις κόσμο, κανεις πράγματα, αλλά δεν περνάει. Κλαις. Ξανά κλαις. Αμφισβητείς τις αποφάσεις σου. Αμφισβητείς αυτά που ξέρεις. Αμφισβητείς αυτά που θυμάσαι. Αμφισβητείς αυτά που πιστεύεις. Αμφισβητείς τον άλλο άνθρωπο. Ξανά αμφισβητείς εσένα. Είναι οι χειρότερες σου μέρες. Περνάς απαίσια. Κλαις με το παραμικρό. Πιστεύεις πραγματικά ότι δεν θα περάσει αυτό ποτέ. Καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή που έβαλες τον εαυτό σου σε αυτή τη διαδικασία. Καταριεσαι τον άλλο άνθρωπο. Καταριεσαι εσένα και την ευαισθησία σου. Και τί δε θα έδινες για να περάσει όλο αυτό. Ορκίζεσαι ότι ποτέ ξανά. Δεν πρόκειται να υποβάλεις τον εαυτό σου σε όλο αυτό το μαρτύριο ποτέ ξανά. Να πάνε να γαμηθούνε όλοι και όλα. Δεν αξίζουν οι σχέσεις. Δεν αξίζει να δίνεις την καρδιά σου μόνο και μόνο για να διαλυθεί μετά.

Αλλά κάποια στιγμή κάποιον πάλι γνωρίζεις. Και περνάς την ίδια ακριβώς διαδικασία. Ξανά. Σαν πρωτάρης. Σαν να μην ξέρεις. Αλλά ξέρεις, και πολύ καλά μάλιστα. Και επιλέγεις να κανεις πάλι τα ίδια λάθη, να πάρεις τα ίδια ρίσκα, να ακολουθήσεις τα ίδια βήματα τα οποία είναι πολύ πιθανό να σε στείλουν ακριβώς στον ίδιο λάκο.

Τί περίεργο πράγμα η καρδιά, οι ανθρώπινες σχέσεις, ο έρωτας. Ο άνθρωπος υποτίθεται μαθαίνει από τα λάθη του. Οι περισσότεροι από Εμας φοβούνται να πάρουν ρίσκα για να αποφύγουν την αποτυχία και όλες της τις συνέπειες. Κι όμως, αυτό το οποίο είναι εγγυημένο να μας πονέσει και -σχεδόν εγγυημένο- να αποτύχει, επιλέγουμε να κάνουμε τα στραβά μάτια και να το ακολουθήσουμε.

Πόσος μαζοχισμός πια. Γιατί το κάνουμε αυτό;

 

(Συνεχίζεται… Κάποια στιγμή… Ίσως…)

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *